Vlaanderen was de laatste week weer in de ban van de Warmste Week. Een lovenswaardig initiatief dat diverse thema's die een directe relatie hebben met gezondheid en welzijn uit de taboesfeer weet te halen. Ik heb met veel bewondering talrijke getuigenissen beluisterd van mensen die de durf hadden om het woord te nemen.
Ik ben dankbaar voor de media aandacht die hieraan gegeven wordt zodat ik vanuit mijn huiskamer en kantoor in staat ben om deze getuigenissen te aanhoren. Onzichtbare ziekten worden gevoeld. Het is vaak een hele weg om te aanvaarden wat men voelt. Hierop is het dan vervolgens een zoektocht om de woorden te vinden om te kunnen meedelen aan de andere wat men voelt. Dan is er de hoop dat je begrepen wordt. Ik doe mijn hoed af voor de organisatie en reporters van de Warmste Week die er in slagen om deze getuigen ertoe te bewegen het woord te nemen met een micro in de handen voor een groot publiek.
Het overkomt me dan af en toe, dat ik heel persoonlijk word geraakt bij een bepaalde getuigenis. Ik word dan tot tranen toe bewogen. Iets in mij herkent bepaalde patronen van datgene dat de ander doormaakt en op zijn persoonlijke wijze weet te verwoorden. Het resoneert met iets in mij en zet iets in beweging. Dat zijn telkenmale kleine wonderen die dan gebeuren. Ik krijg de kans doorheen de getuigenissen van de andere, in voeling te komen met datgene wat diep in mij om aandacht en verwerking vraagt. Want ik draag net als jij, ook een persoonlijke geschiedenis met me mee en er zijn helaas ook pijnlijke gebeurtenissen bij die blijvend in mijn geheugen gegrift zijn.
Het is voor mij het bewijs dat we dankzij de anderen in staat zijn om ons persoonlijk groeiproces in handen te nemen. De Warmste Week doet jaarlijks een duidelijk appel op ons. We hebben elkaar steeds opnieuw te bemoedigen in die basisvaardigheden die ons fundamenteel in ons mens zijn versterken. Eén van de bouwstenen is naar mijn aanvoelen die alerte basishouding waarbij we elk vanuit een fundamentele verbondenheid met onszelf, met het eigen fysieke lichaam, het leven in handen houden en van daaruit bewust met elkaar en met onze omgeving in verbinding treden. Het is een appel tot het groeien in die tweeledige bewuste aandacht: de aandacht naar onszelf en de aandacht naar buiten toe.
Het is vanuit het vermogen om vanuit die concrete tweeledige aandacht te spreken dat je tot een integer spreken komt en je op een waarachtige wijze spreekt over gezondheid en welzijn. Deze tweeledige aandacht is één van de fundamenten van de eutonie. Dus er is hoop. Gezondheid en welzijn vormen een collectieve verantwoordelijkheid en ieder heeft de opdracht hier in zijn leven voldoende aandacht aan te geven. De Warmste Week heeft weer krachtdadig zijn duidelijk appel de wereld in gestuurd. Merci daarvoor !
